Z czym kojarzy się Ameryka Łacińska? Z salsą, sambą, piłką nożną? Z Che Gevarą i Fidelem Castro? Ze słońcem i kolorami? Tak, to są wszystko trafne skojarzenia, choć równie często Ameryka Łacińska przywodzi na myśl kokainę i favele.
 

Gdy w 1492 r. Kolumb odkrył dla Europy Amerykę, myślał, że dotarł do Indii. Świadectwem tamtych czasów jest nazwa rodzimych mieszkańców tego lądu: "Indianie", którą posługujemy się do dziś. Nie znaleziono tam mitycznych bogactw opisywanych przez Marco Polo. Pomimo to zaczęli tu ściągać konkwistadorzy, osadnicy i duchowni z Półwyspu Iberyjskiego. Zakładali oni nowe miasta, które powstały na gruzach miast inkaskich i azteckich. Tworzyli plantacje i kopalnie, a do pracy w nich zmuszali podbitych Indian i sprowadzanych z Afryki niewolników.

Imperium hiszpańskie się rozrastało. Metropolia żywiła się siłą kolonii, a pomimo tego kolonie pozostawały wierne. Szokiem dla ówczesnej Europy okazały się rewolucje niepodległościowe, jakie miały miejsce na kontynencie amerykańskim, zarówno w Ameryce Północnej jak i Południowej. Państwa, które powstały w wyniku tych rewolucji, stały się niepodległe, lecz nie wolne. Ciągle panowali w nich biali, wciąż najniższe pozycje w społeczeństwie zajmowali czarni i Indianie.

Ta nierówność widoczna jest do dziś i na niektórych płaszczyznach wydaje się nawet silniejsza niż dwa wieki wcześniej. Biali i metysi w większości państw latynoamerykańskich tworzą elitę ekonomiczno-intelektualną. To oni też najczęściej sprawują rządy. Czarni, mulaci i Indianie są biedni - często żyją w favelach, nie stać ich na edukację, zmuszeni są do pracy na ulicy.

Pomimo takiej niesprawiedliwości społecznej i ekonomicznej mieszkańcy Ameryki Łacińskiej prowadzą barwne życie. Nierówności giną w czasie karnawału i innych świąt. Radość z jaką podchodzą oni do życia widoczna jest zarówno w spokoju cichych górskich miasteczek, ale także w żywiołowości karaibskich rytmów, w cieple twarzy Indian oraz w ich kolorowych strojach.

Latynoamerykanie są patriotami. Dla nich ojczysty kraj jest jedną z najwyższych wartości. Pomimo tego dzięki wspólnocie kulturowej i językowej rozwijają bogate i najczęściej pokojowe stosunki z państwami sąsiednimi. Wojny międzypaństwowe zdarzały się w Ameryce Łacińskiej niezmiernie rzadko, częściej występowały przewroty wewnętrzne, działalność partyzantek komunistycznych, czy rządy junt wojskowych. Konflikty zbrojne, jeśli występowały, dotykały tej części świata w dużo mniejszym stopniu niż Europę, Azję czy Afrykę. Nieczęsto zachodziły wydarzenia burzące system społeczny i ekonomiczny, rewolucje należały do rzadkości.

Ameryka Łacińska narodziła się ze zderzenia świata Indian, Europejczyków i Afrykanów. Indianie zamieszkiwali te obszary na długo przed odkryciami Kolumba i jego następców, Europejczycy wdarli się tu przemocą pod dowództwem Corteza i Pizarro, a Afrykanie zostali przywiezieni do pracy na plantacje Karaibów i Brazylii. Szybkie mieszanie się ras sprawiło, że dziś w bardzo wielu krajach dominującą lub bardzo dużą grupę ludzi stanowią metysi bądź mulaci. Ich kultura jest pochodną kultur Ameryki, Afryki i Europy. Te trzy kontynenty zlały się tu w jeden, tworząc niezwykle barwny i żywiołowy wywar.