Ogień i woda w jednej stali fajce... Czyli o słodyczy palenia smakowitej melasy i o więzi przyjaźni: kiedy palisz z przyjaciółmi, często dziel się wężem - zapewnia to szczęście wszystkim pasjonatom sziszy.

Sheesha...

...polski odpowiednik - szisza (arab. شيشة) (nazwa egipska), zwana też nargilą (arab. نرجيلة) (nazwa pochodząca z Libanu), lub argilą (arab. أرجيلة), lub hookah (arab. حقة) to rodzaj fajki wodnej tradycyjnego na Bliskim Wschodzie i w Azji przedmiotu do palenia.

Zbudowana jest ona z:

- najczęściej szklanego naczynia (często także miedzianego lub ceramicznego) zdobionego elementami orientalnymi, do którego nalewa się wodę

- metalowej rury (często ozdobionej finezyjnymi wzorami) nakładanej na wierzch, pełniącej rolę jednocześnie korka jak i odpowiadającej za doprowadzanie powietrza i odprowadzanie dymu; zakończonej cybuchem - nakładanym naczynkiem na melasę.

- elastycznego węża  zakończonego metalowym bądź drewnianym ustnikiem, przez którą zaciąga się dym powstały w szklanym naczyniu.

Melasa w wielu różnych smakach w fajce wodnej nie jest palona bezpośrednio. Przykrywa się ją podziurkowaną folią aluminiową lub specjalnie dopasowanym sitkiem, i na nią kładzie specjalnie do tego przeznaczone okrągłe węgielki. Niektóre fajki posiadają także specjalne kominki by osłonić węgielki, dzięki którym fajka pali się dłużej. Poprzez zaciąganie powietrza przez wąż, węgielek tli się i podgrzewa znajdującą się pod nim melasę. Powstający dym przechodzi przez wodę w zbiorniku, która ochładza go i filtruje.

Melasa do fajki wodnej zawiera o wiele mniej szkodliwych związków niż dym papierosowy. Jest on bezpieczniejszy dla naszego organizmu jak i płuc. W pewnych przypadkach palenie z sziszy jest zalecane osobom nerwowym, gdyż dym ten neutralizuje adrenalinę produkowaną przez nadnercza. Na biesiadach arabskich dzieciom podawane są specjalne 'melasy' owocowe i karmelowe których palenie jest dla dzieci znakomitą zabawą i rarytasem.

Szisza w Egipcie jest bardzo popularna. Egipcjanie lubią zbierać się wieczorami i palić podczas wspólnych pogaduszek. Również podczas oprowadzania grup turystycznych przewodnicy często otrzymują sziszę na czas zwiedzania od właściciela zwiedzanego obiektu, np. fabryki alabastru, a turystom podawana jest carcadee, czyli herbata z hibiskusa.

Jak używać fajki wodnej?

1. Szklane naczynie napełniamy zimną wodą do poziomu, gdzie naczynie się zwęża. Naczynie ostrożnie zamykamy górną metalową częścią. Rurka metalowego korpusu musi być zanurzona w wodzie min 1,5 - 2,5 cm. Kolorowy wąż wsuwamy do wylotu na dolnej części metalowego korpusu. Połączenie metalowej i szklanej części jak również podłączenie węża, muszą być szczelne, inaczej palenie będzie zakłócone przez powietrze przedostające się szczelinami. Teraz fajka jest prawie gotowa.

2. Teraz przygotujemy tytoń i cybuch. Do cybucha rozdrabniamy tytoń . Nie ugniatamy go!. Tytoń powinien być mokry. Cybucha nie wolno zapchać tytoniem, bo powietrze nie przejdzie. Nasadkę napełniamy do poziomu parę milimetrów poniżej brzegu. Przygotujemy sobie prostokątny kawałek folii aluminiowej (15x15cm). Folią przykrywamy górną część cybucha z tytoniem, przy brzegu cybucha folię wygładzamy. Folia nie powinna być nad tytoniem ani zbyt napięta ani zbyt przyciśnięta do tytoniu, ale optymalne ułożenie jest kwestią doświadczenia i człowiek szybko dojdzie do wprawy.

3. Na sam koniec trzeba folię aluminiową znajdującą się nad tytoniem podziurawić od brzegu do brzegu ostrym przedmiotem. Dziurki nie powinny być ani zbyt małe ani zbyt wielkie (cca 1-2 mm). Cybuch umieszczamy jak możliwie najszczelniej na górną część metalowego korpusu.

4. Teraz pozostaje tylko przygotowanie węgielka. Jeżeli posiadamy samorozpalające się węgielki, wystarczy podpalić je zapalniczką lub świeczką, parę razy podmuchać, żeby żar się rozszedł na cały węgielek. Węgiel najlepiej rozgrzać na kuchence, tak żeby zamienił się w żar . Wystarczy odczekać chwilę aż się spali, bo jak użyjesz natychmiast po zapaleniu, śmierdzi niemiłosiernie. Rozżarzony węgielek kładziemy na podziurawioną folię . W żadnym wypadku tytoń się nie podpala, i nie wolno dopuszczać styczności tych tytoni z rozżarzonym węglem.

5. Po wypełnieniu czaszy mieszanką, na czaszę umieszcza się siateczkę lub podziurawioną metalową folię, a z góry układa się przy użyciu szczypców żarzący się węgiel. Mieszanka powinna nie tlić się, a usychać i powoli zwęglać się pod wpływem gorącego powietrza od węgielka.

6. i poprzez wąż pociągamy z fajki. Przy rozpalaniu i paleniu fajki wodnej wciągaj dym jak przy oddychaniu, a nie jak przy paleniu papierosów ( woda w fajce przyjaźnie bulgoce wtedy do użytkownika)

7. Miłego palenia :) !

Czy palenie fajki wodnej szkodzi zdrowiu? Tak. Wywołuje te same dolegliwości, co palenie papierosów i tytoniu, tylko w mniejszym stopniu, ponieważ zawartość substancji smolistych i nikotyny w dymie jest znacznie niższa niż w dymie papierosowym. Dlatego palenie fajki wodnej może być dobrą alternatywą dla papierosów.

Nie należy palić fajki zbyt często. Należy robić to w pomieszczeniu, które łatwo wywietrzyć lub wręcz na świeżym powietrzu, a nie w pomieszczeniu zamkniętym. Kiedy palisz z przyjaciółmi, często dziel się wężem – przyjaciele będą szczęśliwi, a ty będziesz zdrowszy.

Historia

Istnieje kilka wersji pochodzenia fajki wodnej: indyjska, perska, afrykańska, amerykańska i europejska. Fajka wodna to jeden z tych niezwykłych wynalazków, które zostały wymyślone jednocześnie w wielu miejscach świata przez różnych ludzi bez żadnego porozumienia miedzy nimi. Pomysł filtrowania dymu przy pomocy wody jest naturalny i przychodzi do głowy każdemu, kto pali. W końcu o ile przyjemniej jest wdychać schłodzony i wilgotny dym niż gorący.

Samo wdychanie pary z ziołami było stosowane dużo wcześniej i wykorzystywano je głównie w celach leczniczych w czasach, kiedy inne sposoby na wprowadzenie preparatów leczniczych do organizmu były jeszcze nieznane. Fajka wodna była naturalnym następstwem stosowania medycyny tego typu i dlatego pojawiła się w pierwszej kolejności tam, gdzie takie metody leczenia były stosowane. Pierwsze fajki wodne pojawiły się w Indiach, ale były one stosunkowo prymitywne, wykonane ze skorupy kokosa. Stały się z czasem popularne w Iranie, skąd trafiły do krajów arabskich. W Turcji zyskały swój obecny wygląd i to Turcy sprawili, że fajki wodne stały się tak popularne na całym świecie.

W czasach Murata IV, 1623-1640 stworzono etykietę palenia fajki wodnej i zasady dotyczące najdrobniejszej czynności, zaczynając od sposobu rozpalania węgielków. Ciekawostką jest fakt, że przez 14 lat na dworze sułtana palenie fajek wodnych było zakazane, gdyż sułtan obawiał się, że jego poddani darzą fajkę większym uwielbieniem niż jego samego. Ponieważ zakaz był jednak nieskuteczny – poddani po kryjomu wciąż palili, zezwolił na ich używanie.

W 1841r doszło do awantury dyplomatycznej miedzy Turcją a Francją, kiedy to podczas pobytu ambasadora Francji na dworze Sułtana ten nie zaproponował wspólnego wypalenia fajki. Skończyło się to prawie wypowiedzeniem przez Francję wojny sułtanowi.

Fajki wodne były tak popularne i modne wśród dam z wyższych sfer w XIX i początku XX wieku, że w dobrym tonie było fotografowanie się z fajką wodną. Stała się jednocześnie niezbędnym elementem dyskusji intelektualnych.

Niestety jak wiele innych przedmiotów popularnych w przeszłości, również fajki utraciły swą popularność na rzecz ogólniodostepnych i tańszych papierosów. Wydaje się jednak, że popularność fajek wodnych rośnie i przeżywają one swój renesans również w Polsce.