Czerń naczyń z La Chamba przyciąga nie tylko spojrzenia – ciepło również. Doskonałe do wielu typów kuchni; każdy model to dzieło sztuki garncarskiej, a przygotowane w nich potrawy to maestria smaków i aromatów.

Kolumbia to kraj, który ma wiele do zaoferowania: muzea z indiańską kulturą, sztuką i przedmiotami codziennego użytku, fascynujące piękno krajobrazu, oryginalne wyroby rękodzieła i wiele innych atrakcji. W środkowej części kraju, w departamencie Tolima, znajduje się miejsce naprawdę niezwykłe, do którego ściągają rzesze Kolumbijczyków, a coraz częściej też zagraniczni turyści i kupcy. Wszyscy, którzy poszukują przedmiotów niepowtarzalnych, pięknych i łączących tradycję z teraźniejszością zdążają w okolice osady La Chamba. Tam bowiem znajduje się miejsce wytwarzania wspaniałych naczyń z czarnej gliny, znanych jako La Chamba. Czarną glinę znajduje się jedynie w środkowej części Kolumbii. I właśnie stamtąd pochodzą też najdawniejsze ślady garncarskiej działalności człowieka. Najstarsze odkryte stanowisko z zachowanymi elementami ceramiki z czarnej gliny archeologowie datują na czasy prekolumbijskie. Ok. 700 lat temu kwitło już na tych terenach garncarskie rzemiosło.

La Chamba określa linię naczyń z czarnej mikowej gliny wykonane współcześnie. Przeważnie zajmują się tym kobiety. Każda część naczynia wykonana jest ręcznie przez artystów z maleńkiej osady nazywanej też La Chamba. Artystów, a nie rzemieślników, ponieważ urok, niepowtarzalność i szlachetna forma każdego z naczyń nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że są to użytkowe dzieła sztuki. Naczynia nie są glazurowane, lecz po wypaleniu poleruje się je do uzyskania lekko satynowego połysku.

Kiedy naczyniu nada się już kształt na garncarskim kołowrotku, obkłada się je cieniuteńką warstwą dobrej, czerwonej gliny. Film z czerwonej gliny twardnieje; następnie naczynia umieszcza się w metalowych pojemnikach i wypala w tradycyjnym, wiejskim piecu, opalanym drewnem. Po wypaleniu, czerwone, gorące części pokrywa się ryżowymi łuskami i przydymia nad ogniem. W tej części procesu czerwona glina zmienia kolor na czarny. Po ostygnięciu gotowe garnki, brytfanki, miseczki i wiele innych wyrobów poleruje się do połysku.

Niewielkie niedoskonałości i plamki z miki zauważalne na powierzchni naczyń nie są wadą, a jedynie potwierdzają ręczne wykonanie przedmiotu.

Wspaniałe naczynia La Chamba są nieocenione w kuchni.

Glina nadaje im twardość i wytrzymałość na wysokie temperatury. Jednocześnie są niezwykle odporne na zmianę temperatury i niełatwo pękają. Można w nich piec, gotować, zapiekać; można stosować w piekarniku, mikrofalówce, lub podgrzewać potrawy na wolnym ogniu. Można też śmiało podawać w nich jedzenie na stół, bo są tak piękne, iż nie tylko ucieszą oczy swoją aromatycznie pachnącą zawartością, ale zachwycą też kształtem i oryginalnością. Na dodatek wyjątkowo długo trzymają ciepło, nie ma więc obawy, że potrawa zbyt szybko wystygnie. A to duży walor przy biesiadach z bliskimi.

Czyści się je bez problemu, myjąc w wodzie z dodatkiem płynu do mycia naczyń. Nie wolno jednak do czyszczenia używać żadnych proszków ani mleczek, które mogłyby porysować powierzchnię naczynia.

Te wspaniałe czarne akcesoria domowe wytwarzane są z całkowicie naturalnego surowca jakim jest glina i bez jakiegokolwiek dodatku szkodliwych substancji.

Są przez to całkowicie bezpieczne, a przyrządzane w nich potrawy zachowują swoisty aromat i walory odżywcze.

W naczyniach La Chamba serwuje się w kolumbijskich restauracjach regionalne potrawy. Można je spotkać zarówno w taniutkich lokalach, jak i tych najbardziej wytwornych.

Sława czarnych naczyń wciąż rośnie; stają się coraz bardziej znane i cenione na całym świecie. Zagościły już w wielu domach i wciąż zdobywają nowych zwolenników. Być może w Twojej kuchni także się pojawią?

Jak powstają te użyteczne dzieła sztuki, pokazują kolejne fotografie.

1. Na garncarskim kołowrotku powstaje pierwotny kształt naczynia. Przedmiot jest odwrócony do góry dnem, by łatwiej można było wyprofilować podstawę i estetycznie połączyć dno ze ściankami naczynia.

2. Naczynie obraca się o 180 stopni i ręcznie profiluje jego ścianki i brzegi.

3. Naczynia obłożone cieniutką warstewką czerwonej gliny podsychają i czekają na swoją kolej do wypalenia w piecu.

4. W takich oto metalowych beczkach naczynia są wypalane.

5. Metalowe beczki z naczyniami w środku wędrują do pieca.

6. Aby uzyskać optymalną temperaturę potrzebną do wypalenia gliny, zamyka się dół pieca.