Najważniejsza chusta świata

Przeczytaj o chuście na najcenniejsze skarby: wielkiej jak flaga narodowa i bezpiecznej jak kokon. O symbolu aktywnego rodzicielstwa.

Większość najgenialniejszych wynalazków ludzkości jest banalnie prosta. Zasada ta dotyczy także chust do noszenia dzieci. Wymyśliły je wiele lat temu kobiety, które musiały pogodzić opiekę nad pociechami z prowadzeniem domu, pracą na polu i pomaganiem mężowi. I tak jak współczesne aktywne matki miały do dyspozycji tylko 24 godziny na dobę – stanowczo za mało, by sprostać czekającym obowiązkom. Z przemyśleń nad sposobami bezpiecznego i niekłopotliwego noszenia dziecka oraz jednoczesnego posiadania wolnych rąk zrodził się pomysł umieszczenia malucha w długiej chuście, zmyślnie zamotanej wokół ciała matki. A z rearanżacji wiązań i mocowań powstało kilka praktycznych typów chust, które dziś pozwalają aktywnym mamom i tatom cieszyć się pełną swobodą ruchów podczas opieki nad brzdącami. Właśnie: obojgu rodzicom, ponieważ na całym świecie tatusiowie również chętnie noszą swoje małe skarby w chustach. Grają przy okazji w golfa, robią zakupy, wędrują po górach, i robią wiele innych rzeczy, nie martwiąc się o zajęte noszeniem dziecka ręce.

Chustowa taksonomia

Kanga, posh papoose, girasol, sling, kilkoy – to tylko najpopularniejsze nazwy chust do noszenia dzieci.

Chusty te mogą mieć prawie 3 metry długości albo nawet ponad 5. Szerokość bywa różna, ale przeważnie mieści się w granicach 70 – 100 cm. Bywają ręcznie tkane albo zszywane z drukowanych w esy – floresy tkanin, pikowane albo gładkie. Do uszycia najprostszych i najmniejszych modeli potrzeba materiału długiego na rozpiętość rozłożonych ramion, a szerokiego na obszar od szyi po pas. Modele z zapięciami, regulacjami, możliwością dopasowania do wielkości i wieku dziecka wymagają użycia większej ilości tkaniny.

Kolorystyka, rodzaj użytego materiału, wzornictwo i fason zależą od lokalnej mody, narodowych upodobań i warunków społeczno – ekonomicznych.

Najbardziej znane typy chust to:

regulowane za pomocą kółek – są świetne do noszenia maluchów od momentu narodzin aż do osiągnięcia przez dziecko kilkunastu kilogramów wagi; metalowe kółka, które po założeniu chusty znajdują się na ramieniu rodzica służą do spinania pasa materiału w całość oraz do regulacji naciągu tkaniny – tak, by dziecku i rodzicowi było wygodnie; chustę przekłada się na ukos przez tors opiekuna;
w typie kieszonki (zwanej też tubą) – bardzo prosta chusta, przekładana na ukos przez tors opiekuna; uszyta z pasa materiału, którego końce zszyto razem; bez możliwości regulacji; dla najmłodszych dzieci; idealna do dyskretnego i niekłopotliwego karmienia piersią i długiego cieszenia się z bycia razem;
wiązana wokół ciała opiekuna – zazwyczaj szyta z elastycznej dzianiny; model bardzo zaawansowany, przystosowany do noszenia na różne sposoby: worek na dziecko może znajdować się na brzuchu opiekuna, na jego plecach albo na boku; idealna na wędrówki, do noszenia nawet cięższych brzdąców; wzorowana na afrykańskim modelu zwanym kanga;
ergonomiczne – to wszystkie współczesne nosidełka, beciki, plecaczki, koperty, w których bezpiecznie podróżuje maluch; zazwyczaj są silnie zmodyfikowanymi odmianami chusty – zamiast pasa materiału na ramionach opiekunów leżą szelki; z szeregiem regulacji, wiązań i mocowań, z udogodnieniami typu kieszenie, wypustki, podpórki na główkę, itp.

Kanga

To chusta z Afryki. Szczególnie popularna na wschodnim wybrzeżu Czarnego Kontynentu – prawdopodobnie stamtąd się wywodzi. I całkiem możliwe, że powstała z kwadratowej, kwiecistej chustki, chętnie noszonej przez Afrykanki do ozdoby, ochrony przed słońcem i, po związaniu czterech końców, służącej jako mieszek do przenoszenia drobiazgów.

Kangę prawdopodobnie wymyślono przypadkowo, oferując do sprzedaży nie pojedyncze kwadratowe kawałki wzorzystej tkaniny, ale kilka długości podstawowego kwadratu.

Wydaje się, że nazwa „kanga” wywodzi się od afrykańskiej, kolorowo upierzonej i krzykliwej perliczki; najczęściej używa się jej w Kenii.

W rejonach przybrzeżnych częściej słyszy się o „kilkoy” - barwnej chuście, ręcznie wyplatanej. Typowe kangi szyje się bowiem z materiałów z fabrycznym nadrukiem.

Pomimo tego, iż lokalne fasony chust kanga różnią się wzorami i kolorami, wszystkie zrobione są według pewnego schematu. Przeważnie szyje się je z identycznych części tkaniny, zwanych „doti”. Często kupuje się więcej materiału i obdziela nim przyjaciół oraz rodzinę. Każdy model ma szeroką, barwną część ornamentową, z centralnie, zazwyczaj, umieszczonym motywem – zwierzęcia, rośliny, gwiazdy, człowieka... Poniżej znajduje się się napis w języku suahili, a pod nim – ozdobny szlaczek. Można rozpoznać, skąd pochodzi konkretna kanga – po kolorystyce i symbolach umieszczonych na chuście. Każda chusta ma swoje „imię” - ono określa też jej moc i dla kogo jest przeznaczona (ponoć charakter człowieka zależy od tego, w jakiej chuście był noszony...).

Tkaniny na afrykańskie kangi długo produkowano w Europie, na bliskim Wschodzie oraz w Indiach. Teraz – głównie w Japonii i Chinach; a coraz częściej w Kenii i Tanzanii.

Girasol

To chusty, które od wielu pokoleń tka się i szyje w Gwatemali. Bardzo podobne fasony chust nosi się w Ekwadorze, Peru, Boliwiii Chile, czyli wszędzie tam, gdzie mieszkają Indianie. Do wyrobu chust girasol (czyt. hirasol) używa się tylko naturalnych surowców. Chusty nie są traktowane żadnymi chemikaliami: ani podczas produkcji, ani po wykończeniu. Przędzę farbuje się barwnikami nie zawierającymi metali ciężkich.

Typowa gwatemalska chusta do noszenia dziecka to szeroka wstęga materiału w kolorowe pasy. Zależnie od długości wstęgi powstają chusty – tuby albo wiązane wokół ciała.

Technika wyrobu chust girasol przekazywana jest w Gwatemali z pokolenia na pokolenie. Szyciem chust zajmują się tam całe rodziny.

Chusta wszelkiego zastosowania

Chusty do noszenia dzieci służą nie tylko do noszenia dzieci. Bywają fartuszkami ochronnymi podczas prac w kuchni albo przy domu; zwinięte w zgrabny czworokąt i umieszczone na głowie są świetną „podściółką” dla ciężarów noszonych na głowie przez pracowite Afrykanki; bywają kołderkami dla maluchów śpiących na świeżym powietrzu albo poduszkami pod dziecięce główki; szerokie chusty rozkłada się jak koce piknikowe na sawannie czy pampie; są nawet nosidełkami dla rozmaitych drobiazgów.

Chusty są też świetnym pomysłem na prezent: w Afryce dzieci darują je mamom, przyszli dziadkowie przyszłym rodzicom, a narzeczeni – sobie nawzajem.

Praktyczni producenci wymyślili ciekawe akcesoria dla użytkowników chust: można np. kupić płaszcz przeciwdeszczowy, szyty jak ponczo, czy sztormiak „dla dwojga”.

Worek zalet:

Dzieci noszone w chustach mają lepszy kontakt z opiekunami, zdrowiej rosną, mniej płaczą i marudzą, mają mniej kolek. Czują się bezpieczne i kochane.
Rodzice mogą jednocześnie pracować i opiekować się dzieckiem. Gdziekolwiek by nie poszli – pociecha jest z nimi.
Dziecko noszone w chuście można bez problemu, bez wyjmowania z chusty i dyskretnie nakarmić – butelką i piersią. I co najważniejsze – można to zrobić wszędzie.
Opiekunom nie nadwerężają się kręgosłupy od wielogodzinnego noszenia ciężkich maluchów.
Chusty zakłada się i ściąga genialnie prosto: myk przez głowę i przez ramię i gotowe! Można je prać w pralce, nosić w torebce i mieć zawsze pod ręką.

Jeśli nie noszono Cię w chuście, zapewne trafiały Ci się płaczliwo – kolkowe okresy i czułeś/aś niedosyt noszenia. Teraz Twoje dziecko ma szansę na bezstresowe wczesne dzieciństwo, a Ty – na poznanie miłej strony rodzicielstwa. Razem z chustą i bobasem w środku.